مثنــــــــــــــــوي

رسیدن

لیلی زیر درخت انار نشست

درخت انار عاشق شد . گل داد ؛ سرخ سرخ

گلها انار شد ؛ داغ داغ . هر اناری هزار تا دانه داشت

دانه ها عاشق بودند ؛ دانه ها توی انار جا نمی شدند

انار کوچک بود . دانه ها ترکیدند . انار ترک بر داشت .

خون انار روی دست لیلی چکید

لیلی انار ترک خورده را از شاخه چید . مجنون به لیلی اش رسید

خدا گفت : راز رسیدن فقط همین است

کافی است انار دلت ترک بخورد.

من اناري را ميكنم دانه به دل ميگويم:
خوب بود اين مردم دانه هاي دلشان پيدا بود

بعضي‌ها براي آدم خيلي عزيزند. چنان عزيز كه نمي‌خواهي حتي يك لحظه هم ناراحت‌شان ببيني. بعضي‌ها وجودشان به آدم نيرو و انگيزه مي‌دهد كه زنده بماند و دوست‌شان داشته باشد. بعضي‌ها چندان عزيزند كه لب‌خندشان برايت يك دنيا شادماني و سرور است.
دوست داشتن، هر چند كه ساده به نظر آيد و هر چند كه بتوان تحليلش كرد، اما حس دوست داشتن بسيار پيچيده است.نمي‌تواني تفكيكش كني، نمي‌تواني ساده‌اش كني به اجزايي كه فكر مي‌كني مي‌سازندش، نمي‌تواني كنترلش كني. هر چه پس براني‌اش، باز ناگهان از جايي سر بر مي‌آورد و همه چيز را احاطه مي‌كند. تنها بايد آرام بماني و حسش كني. حسش كني تا ببيني كه زندگي و زنده بودن چه‌قدر مي‌تواند خوب و زيبا باشد.

دوستش دارم.

فرقی نمی کند گودال اب کوچکی باشی یا دریای بیکران …..

                               زلال که باشی

                                                   آسمان  در توست

آبی تر از آنیم که بی رنگ بمیریم

                                                      از شیشه نبودیم که با سنگ بمیریم

تقصیر کسی نیست که اینگونه غریبیم

                                                      شاید که خدا خواست که دلتنگ بمیرم

هميشه،

رفتن رسيدن نيست؛

ولي براي رسيدن،

بايد رفت؛

در بن بست هم،

راه آسمان باز است؛

پرواز بياموز…

منبع: دكتر علي شريعتي

و این بار واقعا چه زود دیر میشود.

چقدر زودتر از چیزی که زندگی می کنی، می گذره…چقدر زودتر از اینا باید دعای سال نوی پارسال رو امسال هم تکرار کنیم…اینبار بلندتر.اشتباه از کجاس؟چرا برآورده نمی شه؟حالا اگه برآورده نميشه ، چرا انقدر بد تر می شه؟…

نه…سال نو نباید انقدر سیاه حرف زد!(چرا؟)

 87 شروع می شه…و 86 با تمام خوبی ها و بدی ها می ره،می ره به صندوقچه خاطرات…و دیگه نمیاد…

خدا نگهدار…نگهدار؟!

 ۸6تمام مرگهاش ، بدي هاش و دوشمنی هاش…تموم می شه... 

و بايد تلاش كنم براي ادامه تمامي خوبي هاش، عشق هاش ، دوستی ها و…..

امسال سر سال تحویل هيج چيز از خدا نميخوام جز اينكه اوني كه دوستش دارم به آرزوهاش برسه

هر چند ميدونم كه من توي آرزوهاش هيچ جايي ندارم!

ولي عيب نداره همينكه اونو خوشحال ميبينم به دنيايي مي ارزه

چقدر گنگ و مبهم گذشت این ۸6…هنوز هم که می گم ۸6 ، برام یه عدد جدیده…انگار سال ۸6 هنوز نرسیده!

با اینکه از این سالهایی که می گذره هیچ دلخوشی ندارم ، اما نمی تونم با نوروز انقدر بد باشم!

نوروز انگار یه رسم خوشایند، که تو این روزگار سیاه یادمون بندازه، نو شدنی هست، بهاری هست، زندگی سبزی هست و شقايقي هست.

هر سال جدیدی که میاد تو امید واری که سال بهتری باشه، آخه غیر از این نمی شه…نمی تونی خودت تلخیشو پیشاپیش تایید کنی…!

بازم میگم: کاش این دفعه ۸7  واقعا اون چیزی نباشه که پیش بینی می کنیم ! کاش حداقل یه سال  

خوب واسه همه کسایی باشه که جزئی از زندگی من شدن………

کسایی که تنها دلخوشها و یادگاریهای خوب سال ۸6  واسه من هستن

امیدوارم که امسال(۸7) سالی به یاد ماندنی واسه همدیگه بسازیم 

به امـــــــید سالی خوب

 عید همتون مبارکــــــــــــ

افسرددم

اصلا حال مساعدي ندارم.

هيچ چيز به من حال نميده ، هيچ چيز واسم طعم نداره ، نه قهوه ترك و نه عسل

نميدونم چه مرگم شده

ولي قكر كنم كه اثرات خوندن كتابهاي صادق هدايت هدايت.

بوف كور را تموم كردم

از يكي از دوستان شنيده بدوم يه دانشجو بهد از خوندن بوف كور خود كشي كرده.

همين باعث شد كه من هم بيشتر حريص شم واسه خوندن اين كتاب

نه اينكه بخوام بميرم

نه

ولي يه جور آدم را قلقلك ميداد كه ببينم چيه كه همه در موردش صحبت ميكنند.

.

.

.

پي نوشت : دوستان اگه مايل بودن  ميتونم بوف كور را براشون ميل كنم

اين مثنوي ، حديث پريشاني من است
بشنو كه سوگنامه ويراني من است
امشب نه اينكه شام غريبان گرفته ام
بلكه به يُمن آمدنت جان گرفته ام
گفتي كه غزل بگو، غزلم شور و حال مرد
بعد از تو حس شعر فنا شد، خيال مرد
گفتم كه مَرو كه تيره شود زندگانيم
با رفتنت به خاك سيه مي نشانيم
گفتي كه «زمين مجال رسيدن نمي دهد
بر چشم باز، فرصت ديدن نمي دهد
وقتي نقاب، محور يكرنگ بودن است
معيار مهر ورزيمان، سنگ بودن است
ديگر چه جاي دلخوشي و عشق بازي است
اصلا كدام احمق از اين عشق راضي است
اين عشق نيست ، فاجعه قرن آهن است
من بودني كه عاقبتش نيست بودن است»
حالا به حرفهاي غريبت رسيده ام
فهميده ام كه خوب ترا بد شنيده ام
حق با تو بود از غم غربت شكسته ام
بگذار صادقانه بگويم كه خسته ام
بيزارم از تمام رفيقان نارفيق
اينها چقدر فاصله دارند تا رفيق
مرا به ابتذال نبودن كشيده اند
روح مرا به مسند پوچي نشانده اند
تا اين برادران رياكار زنده اند
اين گرگ سيرتان جفاكار زنده اند
يعقوب درد مي كشد و كور مي شود
يوسف هميشه وصله ناجور مي شود
اينجا نقاب شير به كفتار مي زنند
منصور را هر آينه بر دار مي زنند
اينجا كسي براي كسي، كس نمي شود
حتي عقاب در خور كركس نمي شود
جايي كه سهمِ مرگ به جز تازيانه نيست
حق با تو بود ماندنمان عاقلانه نيست
ما مي رويم چون دلمان جاي ديگر است
ما مي رويم هر كه بماند مخير است
ما مي رويم اگر چه ز الطاف دوستان
بر جاي جاي پيكرمان زخم خنجر است
دلخوش نمي كنيم به عثمان و مذهبش
در دين ما ملاك مسلمان ابوذر است
ما مي رويم مقصدمان نامشخص است
هر جا رويم بي شك از اين شهر بهتر است
«از سادگي است گر به كسي تكيه كرده ايم
اينجا گرگ با سگ گله برادر است»
ما مي رويم، ماندن با درد فاجعه است
در عرف ما نشستن مرد فاجعه است

راستشو بخواهيد اين وبلاگو راه ا نداختم واسه اينكه حداقل بتونم از خودم بنويسم و به قول معروف از نگفتنشون نتركم.

هرجا ميريم از بد روزگار يه آشنا به تورمون ميخوره

اميدورام كه اينجا ديگه كسي آشنا پيدا نشه.

و خدايي اگه بود و مطالب خوندشون و خنديد حداقل واسه بقيه تعريف نكنه كه سو‍‍ژه نشيم :d

اميدورام كه بتونم اين وبلاگ پرباري باشه و بتونم با آرامش مطلب اضافه كنم.