مثنوي

اين مثنوي ، حديث پريشاني من است
بشنو كه سوگنامه ويراني من است
امشب نه اينكه شام غريبان گرفته ام
بلكه به يُمن آمدنت جان گرفته ام
گفتي كه غزل بگو، غزلم شور و حال مرد
بعد از تو حس شعر فنا شد، خيال مرد
گفتم كه مَرو كه تيره شود زندگانيم
با رفتنت به خاك سيه مي نشانيم
گفتي كه «زمين مجال رسيدن نمي دهد
بر چشم باز، فرصت ديدن نمي دهد
وقتي نقاب، محور يكرنگ بودن است
معيار مهر ورزيمان، سنگ بودن است
ديگر چه جاي دلخوشي و عشق بازي است
اصلا كدام احمق از اين عشق راضي است
اين عشق نيست ، فاجعه قرن آهن است
من بودني كه عاقبتش نيست بودن است»
حالا به حرفهاي غريبت رسيده ام
فهميده ام كه خوب ترا بد شنيده ام
حق با تو بود از غم غربت شكسته ام
بگذار صادقانه بگويم كه خسته ام
بيزارم از تمام رفيقان نارفيق
اينها چقدر فاصله دارند تا رفيق
مرا به ابتذال نبودن كشيده اند
روح مرا به مسند پوچي نشانده اند
تا اين برادران رياكار زنده اند
اين گرگ سيرتان جفاكار زنده اند
يعقوب درد مي كشد و كور مي شود
يوسف هميشه وصله ناجور مي شود
اينجا نقاب شير به كفتار مي زنند
منصور را هر آينه بر دار مي زنند
اينجا كسي براي كسي، كس نمي شود
حتي عقاب در خور كركس نمي شود
جايي كه سهمِ مرگ به جز تازيانه نيست
حق با تو بود ماندنمان عاقلانه نيست
ما مي رويم چون دلمان جاي ديگر است
ما مي رويم هر كه بماند مخير است
ما مي رويم اگر چه ز الطاف دوستان
بر جاي جاي پيكرمان زخم خنجر است
دلخوش نمي كنيم به عثمان و مذهبش
در دين ما ملاك مسلمان ابوذر است
ما مي رويم مقصدمان نامشخص است
هر جا رويم بي شك از اين شهر بهتر است
«از سادگي است گر به كسي تكيه كرده ايم
اينجا گرگ با سگ گله برادر است»
ما مي رويم، ماندن با درد فاجعه است
در عرف ما نشستن مرد فاجعه است